Władysław Glac (ur. 13 sierpnia 1895 w Kosienicach, zm. 15 marca 1943 w Płudach) – polski rzeźbiarz.
Życiorys Syn Marcina Glaca i Józefy z domu Słowik, w 1896 rodzina przeprowadziła się do Łańcuta. Ojciec Władysława w wolnym czasie rzeźbił, syn odziedziczył talent po nim, zauważył to proboszcz Emil Zauderer i za jego namową po ukończeniu szkoły powszechnej Władysław wyjechał do Zakopanego, gdzie rozpoczął naukę w Szkole Przemysłu Drzewnego. Naukę przerwał ze względów zdrowotnych w 1913 i powrócił do Łańcuta, gdzie wstąpił do Polowej Drużyny Sokoła. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił ochotniczo do 2 pułku piechoty Legionów Polskich, podczas bitwy pod Mołotkowem został ranny i dostał się do niewoliLista Chorych, Rannych, Zabitych i Zaginionych Legionistów do kwietnia 1915, Centralne Archiwum Wojskowe im. majora Bolesława Waligóry. Więziono go w Kijowie, Buju, Kozłowie w guberni tambowskiej skąd zesłano go do Turkiestanu. Od 1916 przebywał w obozie jenieckim w Skobielewie, w 1920 zbiegł do Oczkurganu w górach Hindukusz i przyłączył się do obozu Kuszurmata walczącego z bolszewikami. Rzeźbił, a swoje prace wymieniał na żywność. Schwytany został przetransportowany do Polski podczas wymiany jeńców, do Łańcuta dotarł w 1922. Doświadczenia z wojny i niewoli odcisnęły na nim swoje piętno, dał temu wyraz pisząc wiersze i rzeźbiąc.