Prawo oskarżonego do obrony – dyrektywa występująca w postępowaniu karnym, na mocy której oskarżony ma prawo do ochrony własnych interesów, a także ma prawo do korzystania z obrońcy – według swojego wyboru albo na mocy prawa może korzystać z obrońcy z urzędu.
W Polsce prawo to jest dyrektywą gwarantowaną przez art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, który mówi, że każdy przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowaniaR. Koper, K. Marszał, J. Zagrodnik, K. Zgryzek, "Proces Karny", w: "Wolters Kluwer", 2017, s. 138..
Zasada in abstracto Obrona materialna Obrona materialna polega na podejmowaniu przez kogokolwiek (nie tylko przez samego oskarżonego), czynności procesowych, które mają na względzie ochronę interesów osoby oskarżonej w procesie. W związku z tym polega to na składaniu wniosków dowodowych, wniosków procesowych, przywoływaniu argumentów na jego korzyść oraz kontrargumentów przeciwko tezom powoływanych przez oskarżyciela.
Podstawowymi cechami obrony materialnej są: