wykonywanie jej na rzecz oskarżonego przez każdego – jest to korzystna działalność każdej osoby, również policji, obrońcy, sądu, oskarżyciela publicznego, dla oskarżonego. Jego działalność nie jest ograniczona tylko do działania innych osób, sam też może się bronić. Istnieją jednak sytuacje, w których działalność samego oskarżonego jest ograniczona. Dzieje się tak w przypadku tymczasowego aresztowania, gdzie izolacja nie pozwala mu dokonywać powyższych czynności samodzielnie. Wówczas konieczna jest pomoc innych osób, granice są wyznaczone przez przepisy prawa – chcąc bronić oskarżonego, nie można dopuścić się każdej czynności. Nie można nakłaniać do fałszywych zeznań, ukrywać sprawcy, zacierać śladów przestępstwa, używać przemocy, używać groźby bezprawnej do wywarcia wpływu na czynności świadka, biegłego lub tłumacza, ponieważ takie czyny stanowią przestępstwo, formą obrony materialnej jest również milczenie i bierne zachowanie się osoby oskarżonej – tę cechę można określić łacińską paremią, która brzmi: nemo se ipsum accusare tenetur, nemo se ipsum prodere tenetur (oznacza ona zakaz zmuszania kogokolwiek do samooskarżenia i dostarczania przeciw sobie dowodu). Fałszywe wyjaśnienia oskarżonego są bezkarne. Karane są tylko fałszywe zeznania (zeznania składają świadkowie).