w żarówkach; jednoatomowy fluor jest używany w produkcji półprzewodników; sześciofluorku uranu () używa się do wzbogacania uranu; heksafluoroglinian sodu (występujący naturalnie jako minerał kriolit) jest używany w elektrolitycznym otrzymywaniu glinu; fluorek sodu był kiedyś używany jako insektycyd, głównie przeciwko karaluchom; niektóre inne fluorki są często dodawane do past do zębów i (co budzi czasem kontrowersje) do wody pitnej, zapobiegają próchnicy zębów; sześciofluorek siarki () jest stosowany zamiast powietrza w rozdzielniach i transformatorach, gdyż ma 3 razy lepsze właściwości izolacyjne, niż powietrze, co zmniejsza ilość potrzebnego miejsca; fluorodeoksyglukoza znakowana izotopem (-FDG) jest wykorzystywana w pozytonowej emisyjnej tomografii komputerowej.
Historia Fluoryt (tj. fluorek wapnia, ) został opisany w 1529 roku przez Georgiusa Agricolę jako topnik obniżający temperaturę topnienia innych minerałów (od właściwości tej pochodzi nazwa minerału: łac. = płynąć). W 1670 roku Heinrich Schwanhard odkrył, że w wyniku działania kwasów na fluoryt powstaje gaz trawiący szkło (był to fluorowodór, HF). Właściwości kwasowe HF odkrył w roku 1780 Carl Scheele.