Niemiecka ustawa transplantacyjna zawęża krąg dawców do krewnych pierwszego i drugiego stopnia, małżonków, partnerów życiowych, narzeczonych oraz innych osób, które pozostają w szczególnie bliskich i niebudzących wątpliwości relacjach. Prawodawstwo Słowenii nie posiada konkretnych uregulowań dotyczących transplantacji między żyjącymi, jednak w odniesieniu do organów nieregenerujących się stanowi, że donacja taka może odbywać się między osobami spokrewnionymi genetycznie, rodziną lub żyjącymi w bliskich relacjach. Warunkiem jest wydanie zgody przez Komisję do Spraw Etyki Transplantacji.
Model słabej restrykcji Model słabej restrykcji, w którym ustawa ściśle określa krąg potencjalnych dawców, przewidując równocześnie liczne odstępstwa. Model ten występuje w ustawodawstwie brytyjskim, szwedzkim, polskim i włoskim.
W Wielkiej Brytanii aktem regulującym kwestię transplantacji jest „Human Organ Transplant Act” z 1989 r., wielokrotnie nowelizowany. Zgodnie z nim, donacja ex vivo dopuszczalna jest między krewnymi do czwartego stopnia, a wyjątkowo między innymi osobami – w tym przypadku zasadność ocenia specjalna komisja „Unrelated Live Transplant Regulatory Authority”. Szwedzka ustawa z 1995 r.