wykonawczynią była Maria Cappiello. W latach 1891–1910 Giambattista De Curtis przebywał głównie w Sorrento, które stało się stałym źródłem jego inspiracji poetyckich. W 1892 roku nawiązał kontakt z niejaką Carmela Muione, która zainspirowała do napisania jednej z jego najbardziej uroczych piosenek (do której także skomponował muzykę): „Carmela”, opublikowanej przez Bideri w 1894 roku, znanej również pod tytułem „Duorme. Carmè”. Z 1893 roku pochodzą: „’A mezzanotte” i „’e Spagna”. Kolejne dwa lata były w jego życiu najbardziej produktywne. W 1894 roku, oprócz publikowania pieśni „Carmela”, napisał teksty i muzykę takich pieśni jak: „Canzona cafona”, „Custantina”, „Mmaculatì”, „Signò, dicite sì”, „Voglio trasì” oraz tekst do pieśni „Ninuccia” (z muzyką Valente). W 1895 roku powstały: „Tiempe felice” (do muzyki Valente), „’A picciotta” (tekst oraz muzyka), „’Iso sensibile”, „Mo va mo vene”, „Venezia benedetta” (tekst oraz muzyka). W 1896 roku napisał tekst i muzykę do „Marii”, którą uważał za jedno ze swych najpiękniejszych dzieł. W latach 1897–1906 pisał teksty do pieśni brata: „’A primma vota” (utwór debiutancki Ernesta), „Amalia”, wspomniane już „Torna a Surriento”, „’A muntanara”, „’A surrentina”. „Amalia”, opublikowana przez Bideri w 1902 roku i poświęcona była Amalii Russo, z którą brat zawarł wkrótce związek małżeński.