Filip Białowicz wspominał, że Gomerskiemu „wielką satysfakcję sprawiało codzienne używanie bicza”. Inną jego „zabawą” było stawianie wybranego więźnia pod ścianą, nakładanie mu na głowę butelki, a następnie zabijanie ofiary strzałem z karabinu.

W późniejszym okresie nadzorował „komando leśne” oraz więźniów pracujących w obozie IV – nadal wykazując się skrajnym okrucieństwem. To on „wyselekcjonował” do pracy w obozie IV porucznika Aleksandra Pieczerskiego, późniejszego przywódcę powstania więźniów Sobiboru. W czasie buntu, który wybuchł 14 października 1943 roku, nie był obecny w obozie, gdyż przebywał na urlopie. Po likwidacji Sobiboru został podobnie jak większość weteranów akcji „Reinhardt” przeniesiony na wybrzeże Adriatyku. Pełnił służbę w okolicach Triestu.

Po zakończeniu II wojny światowej przebywał przez pewien czas na terytorium Austrii. W czerwcu 1945 roku został zatrzymany przez Amerykanów. Przez blisko półtora roku przebywał w obozie dla internowanych w Ratyzbonie.