Od października 1902 przebywał w Zurychu, gdzie kontynuował naukę na tamtejszej Politechnice. W Zurychu należał Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i był sekretarzem Zjednoczenia Towarzystw Młodzieży Polskiej Zagranicą. W 1905 roku immatrykulował się na Uniwersytecie w Strasburgu, ale w tym samym miesiącu został wydalony z prowincji Alzacji-Lotaryngii. Od jesieni 1905 roku studiował na Uniwersytecie Genewskim, uzyskując tytuł doktora w 1908 roku na podstawie rozprawy przygotowanej pod kierunkiem Charlesa-Eugène Guye. W Genewie jako członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet” należał do lokalnej organizacji młodzieżowej „Ogniwo”, do połowy 1907 roku zajmując stanowisko Ligi Narodowej i Narodowej Demokracji, a po rozłamie w 1908 roku i zerwaniu z Ligą Narodową, opowiadając się za porozumieniem.

Jesienią 1908 roku przeniósł się do Paryża i został asystentem Marii Skłodowskiej-Curie. W Paryżu przez krótki czas był prezesem Zjednoczenia Towarzystw Młodzieży Polskiej Zagranicą i należał do Centralizacji „Zet”, zanim nie zniechęcił się do aktywności politycznej.