W 1920 rozpoczął pracę w MSZ jako dyplomata. Od 1 kwietnia 1920 do 1 lutego 1921 był attaché emigracyjnym w Konsulacie Generalnym RP w Chicago. Przeniesiony do Konsulatu Generalnego RP w Montrealu, pracował w nim do 1 listopada 1922, początkowo jako attaché emigracyjny, od 2 września 1921 z tytułem konsula, a od 1 maja 1922 jako konsul i kierownik konsulatu. Od 1 października 1922 był attaché emigracyjnym z tytułem konsula w Poselstwie RP w Waszyngtonie. Od 1 stycznia do 1 października 1924 był attaché emigracyjnym z tytułem konsula w MSZ. Z ramienia MSZ w 1924 uczestniczył w obradach międzyministerialnej konferencji w sprawie wymiany więźniów politycznych między Polską a ZSRR. Od 1 października 1924 do 1 lipca 1928 był radcą emigracyjnym z tytułem konsula w Poselstwie RP w Berlinie. Następnie został przeniesiony do Ambasady RP w Paryżu, gdzie pracował od 1 lipca 1928 do 30 listopada 1929 jako radca emigracyjny - Konwencja między Polską a Francją, dotycząca ubezpieczenia na starość, na wypadek niezdolności do pracy i śmierci robotników i pracowników umysłowych, zatrudnionych w górnictwie, podpisana w Warszawie, dnia 21 grudnia 1929 r.. Od 1 grudnia 1930 do 30 czerwca 1932 był konsulem generalnym i kierownikiem Konsulatu Generalnego RP we Frankfurcie nad Menem. Odwołany, od 1 lipca 1932 pozostawał w dyspozycji MSZ.