Gawriił Tarasowicz Wasilenko (ros. Гавриил Тарасович Василенко, ur. we wsi Auły w guberni jekaterynosławskiej (obecnie obwód dniepropetrowski), zm. 3 czerwca 2004 w Moskwie) – radziecki wojskowy, generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1940).
Życiorys Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. Skończył 7 klas, w 1924 wstąpił do komuny im. Iljicza w rejonie wierchniednieprowskim, w 1925 skończył kursy traktorzystów przy stanicy maszynowo-traktorowej. Pracował jako traktorzysta i mechanik w stanicy maszynowo-traktorowej i jako ślusarz w zakładzie metalurgicznym im. Dzierżyńskiego oraz jako instruktor pracy wojskowej w Komitecie Miejskim Komsomołu w Dnieprodzierżyńsku. W lipcu 1932 został powołany do Armii Czerwonej, szkolił się w kijowskiej szkole wojskowej i w Zjednoczonej Białoruskiej Szkole Wojskowej im. Kalinina, po ukończeniu której w 1935 otrzymał stopień porucznika i został dowódcą plutonu i wkrótce pomocnikiem naczelnika szkoły pułkowej, następnie dowódcą kompanii i pomocnikiem szefa sztabu pułku. Później dowodził batalionem piechoty 11 pułku piechoty 4 Dywizji Piechoty im. Niemieckiego Proletariatu w Słucku. Uczestniczył w zajmowaniu przez ZSRR Zachodniej Białorusi, czyli agresji na Polskę we wrześniu 1939, a później w wojnie z Finlandią 1939–1940, był ciężko ranny w lutym 1940.