Po wyleczeniu wrócił na front, 10 marca 1940 dowodzony przez niego batalion wyróżnił się w walkach nad rzeką Vuoksi. Po zakończeniu wojny studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego, we wrześniu 1941 został wyznaczony dowódcą brygady powietrznodesantowej, z którą od grudnia 1941 brał udział w wojnie z Niemcami na Froncie Zachodnim, a w marcu 1942 została skierowana na Front Północno-Zachodni.

20 marca 1942 został ciężko ranny i odesłany do szpitala. W sierpniu 1942 wrócił na front, walczył m.in. w rejonie Groznego i Ordżonikidze oraz nad Terekiem, w listopadzie 1942 został ponownie ranny. 7 maja 1943 został dowódcą 32 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty Frontu Północno-Kaukaskiego, walczył na Kubaniu i Półwyspie Tamańskim, brał udział w operacji noworosyjsko-tamańskiej i kreczeńsko-eltigeńskiej oraz w walkach o uchwycenie przyczółka w rejonie Kerczu, w styczniu 1944 po jednej z nieudanych operacji został pozbawiony dowództwa. 2 marca 1944 został mianowany dowódcą 339 Dywizji Piechoty Samodzielnej Armii Nadmorskiej, uczestniczył m.in. w wyzwoleniu Kerczu, Teodozji, Sudaku, Ałuszty, Jałty i Sewastopola, we wrześniu 1944 wszedł z dywizją w skład 33 Armii 1 Frontu Białoruskiego.