Brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej i w walkach o Wartę i Odrę, a w kwietniu-maju 1945 w operacji berlińskiej (20 kwietnia 1945 został generałem majorem). W lipcu 1945 został zastępcą dowódcy 4 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, a w październiku 1945 dowódcą 47 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty i 19 Dywizji Zmechanizowanej, od maja 1946 był starszym wykładowcą taktyki na kursach „Wystrieł”. Od listopada 1948 do października 1951 dowodził 13 Gwardyjską Dywizją Powietrznodesantową na Dalekim Wschodzie, w 1952 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa i został zastępcą dowódcy 28 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, a w maju 1956 szefem wydziału i pomocnikiem dowódcy 4 Armii Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, od stycznia 1959 do października 1967 był zastępcą dowódcy ds. tyłów - szefem tyłów Północnej Grupy Wojsk w Polsce (22 lutego 1963 otrzymał stopień generała porucznika), następnie zakończył służbę wojskową.