Szczególne upoważnienia ustawowe nie są konieczne do wydawania wzorców, ponieważ kompetencja do ich wydawania oparta jest na ogólnej zasadzie swobody umów i może je wydawać każdy kontrahent bez szczególnej normy kompetencyjnej. Mimo to pole takiej ingerencji jest dość ograniczone, szczególnie regulacjami chroniącymi interesy konsumentów. Te mają bowiem nie tylko charakter bezwzględnie obowiązujący, lecz również odpowiadają zasadom przyjętym w Konstytucji RP (art. 78) oraz w prawie Unii Europejskiej.
Związanie kontrahenta wzorcem Druga strona stosunku prawnego związana jest wzorcem, jeżeli został jej doręczony przed zawarciem umowyArt. 384 § 1 k.c.. Doręczenie wzorca jest najpewniejszym i najwygodniejszym sposobem poinformowania drugiej strony o wzorcu. Z tego względu uznany został przez ustawodawcą za podstawowy, zastrzegając jednocześnie, że doręczenie musi nastąpić przed zawarciem umowy – w każdym razie z takim wyprzedzeniem, aby adresat miał możliwość zapoznania się z treścią wzorca, zanim złoży oświadczenie woli. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wzorzec umowny powinien zostać doręczony drugiej stronie w całości.