Poza doręczeniem ustawa przewiduje również inne sposoby informowania kontrahenta o wzorcu, gdy są one dla strony stosującej wzorzec łatwiejsze do zastosowania. W przypadku kiedy posługiwanie się wzorcem w danego rodzaju stosunkach jest zwyczajowo przyjęte, by wzorzec był wiążący, wystarczy by druga strona mogła się z łatwością dowiedzieć o jego treści, bez konieczności jego doręczeniaArt. 384 § 2 zd. 1. k.c.. Wówczas strona posługująca się wzorcem ma obowiązek stworzenia dostatecznej dostępności do treści wzorca. Powinna być ona dostosowana do rodzaju stosunku umownego i do rozmiaru wzorca np. wywieszenie regulaminu w lokalu przedsiębiorstwa, wyłożenie go do wglądu w łatwo dostępnym miejscu, publikacja w określonym dzienniku.
Jednakże jeżeli drugą stroną stosunku prawnego jest konsument, stosowanie tego ułatwionego sposobu informowania o treści wzorca jest ograniczone do umów powszechnie zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennegoArt. 384 § 2 zd. 2 k.c.. Chodzi zatem o takie umowy, jakie może zawierać małoletni bez zgody przedstawiciela ustawowegoArt. 12 w zw. z art. 14 § 2 k.c. np. wywieszenie regulaminu w autobusie lub w tramwaju. W przypadku pozostałych umów konsumenckich konieczną przesłanką związania wzorcem jest jego doręczenie.