W sierpniu 1910 wystąpił jako przedstawiciel niemieckich modernistów na światowym kongresie wolnego chrześcijaństwa i postępu w Berlinie, a w 1913 w Paryżu. W 1913 wydał zbiór esejów Von der Kirche des Geistes; książka została umieszczona w 1915 w Indeksie ksiąg zakazanych.

Wkrótce po rozpoczęciu I wojny światowej zgłosił się na sanitariusza do wojska. Następnie pisał raporty wojskowe, a od 1916 do 1917 roku pracował w dziale politycznym Generalnego Gubernatorstwa Belgii w Brukseli. W 1917 i 1918 roku pracował w dziale cenzury wydziału politycznego w Bukareszcie. Po wojnie pracował od 1918 do 1919 jako kierownik działu polityki kulturalnej i zagranicznej w gazecie popołudniowej w Monachium. W latach 1920–1926 pracował w wydawnictwie Kösel-Pustet w Monachium, w latach 1921–1926 był konsultantem historycznym czasopisma HochlandHochland. Monatsschrift für alle Gebiete des Wissens, der Literatur und Kunst w Historisches Lexikon Bayerns, a w latach 1921–1924 redaktorem dodatku literackiego Kuriera Bawarskiego. W 1926 uzyskał stopień doktora habilitowanego;