Gdy flota udawała się na Daleki Wschód, Szmidt zachorował i został wysadzony na brzeg w Port Saidzie, a następnie odesłany do Rosji. Otrzymał stanowisko dowódcy torpedowca na Morzu Czarnym, u morskiej granicy Rumunii. Deklarował się jako „bezpartyjny socjalista”. Według szeregu źródeł w rzeczywistości nie był ideowym rewolucjonistą, a intrygantem i awanturnikiem.

Po wydaniu manifestu październikowego przyłączył się do rewolucjonistów działających na Krymie. Występował na wiecach, poprowadził demonstrację z żądaniem uwolnienia więźniów politycznych, która została rozpędzona przez wojsko. 19 października 1905 r. został wybrany do rady deputowanych ludowych Sewastopola. Wielkie wrażenie zrobiła na nim śmierć sześciu ludzi, zastrzelonych przez wojsko podczas rozpędzania demonstracji w Sewastopolu. Przemawiał na ich pogrzebie, potępiając władze. Dzięki tej przemowie zdobył ogromną popularność wśród robotników, którzy okrzyknęli go dożywotnim członkiem rady deputowanych ludowychA. Asher, The Revolution of 1905. Russia in Disarray, Stanford University Press, Stanford 1988, ISBN 978-0-8047-2327-5, s. 270-271.. mały|Zapiski Szmidta, fragment poświęconej mu wystawy w muzeum wojskowym im.