Rudolf Jamka (ur. 17 kwietnia 1906 w Krakowie, zm. 6 kwietnia 1972 tamże) – polski archeolog, profesor i wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego i Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Życiorys thumb|240px|Grób prof. Rudolfa Jamki na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie Syn Pawła i Rozalii ze Struzików. Urodził się 17 kwietnia 1906 w Krakowie, tam też ukończył szkołę średnią i studia w zakresie geologii i prehistorii (1930 r.). Początkowo studiował geografię. W 1932 obronił doktorat. W 1930 (jako asystent), w latach 1932–1939 pracował w Zakładzie Archeologii Przedhistorycznej UJ, a w 1931 na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1931–1934 był redaktorem kwartalnika Z otchłani wieków. Podczas okupacji był pracownikiem Muzeum Archeologicznego w Krakowie i od 1941 prowadził tajne nauczanie. Dzięki jego staraniom i pracy personelu muzeum uratowano zbiory przed wywiezieniem do Niemiec.
Po wojnie wrócił na UJ, gdzie w latach 1945–1947 kierował Zakładem Archeologii Przedhistorycznej. W tym czasie zaczął pracę w Muzeum Śląskim i na Uniwersytecie Wrocławskim, a gdy habilitował się w 1947 na UJ, przeniósł się do Wrocławia na stałe. Na tej uczelni zorganizował Katedrę Archeologii Przedhistorycznej na Uniwersytecie Wrocławskim, obejmując stanowisko jej kierownika.