Bezpośrednio po wojnie działał na rzecz uchronienia dóbr kultury na Ziemiach Zachodnich. Podjął także prace archeologiczne w Opolu i we Wrocławiu. Zdołał odnaleźć tajne skrytki zabytków archeologicznych na Śląsku i we Wrocławiu. W 1946 zorganizował we Wrocławiu Muzeum Prehistoryczne, przekształcone dwa lata później w Dział Archeologiczny Muzeum Śląskiego i rozpoczął pierwsze polskie wykopa­liska we Wrocławiu. W 1950 na UWr został profesorem nadzwyczajnym, ale jeszcze w tym samym roku wrócił do rodzinnego Krakowa, obejmując Katedrę Archeologii Przedhisto­rycznej, a pod koniec życia został kierownikiem Instytutu Archeologii. Na UJ pracował do kresu życia. W 1963 został profesorem zwyczajnym. był także opiekunem nowych ośrodków archeologicznych w Rzeszowie i w Przemyślu.

Specjalizował się w badaniu okre­su wpływów rzymskich, znawca okresów halsztackiego, lateńskiego i wczesnośredniowiecznego, pradziejów południowej Polski, w tym Krakowa i Małopolski oraz Górnego Śląska. Należał do wielu towarzystw naukowych oraz przedstawicielem Polski w Ceonseil Permanent Międzynarodowej Unii Nauk Pre- i Protohistycznych. Byą członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Archeologicznego.