Niestety z powodu anulowania prac nad J83, cały projekt zanotował opóźnienia. Ostatecznie do napędu prototypu samolotu wybrano jednostki Westinghouse J34-WE-22 o ciągu 1352 kG każda, a wersja seryjna napędzana miała być silnikami Pratt & Whitney JT12A-3 o ciągu 1315 kG każdy. Płaty wyposażone w klapy szczelinowe na zewnętrznych sekcjach i klapy krokodylowe na wewnętrznych sekcjach skrzydeł. Maszyna z wyglądu przypominała pomniejszoną wersję Douglas DC-8. Kabina przystosowana była do przewozu maksymalnie 26 pasażerów, wersja o podwyższonym komforcie oferowała przelot dla 10 osób w kabinie o wysokości 1,88 m.
Prototyp thumb|left|McDonnell 220 na terenie Albuquerque w maju 1975 roku Gotowy prototyp został oficjalnie zaprezentowany w styczniu 1959 roku, a 11 lutego tego samego roku maszyna po raz pierwszy wzbiła się w powietrze. Za sterami samolotu o znakach N119M siedzieli piloci G.J. Mills i H. Rogers. W trakcie prób prototypu okazało się, że zawieszone nisko nad ziemią silniki mogę zasysać ciała obce z płyty lotniska. Aby temu zapobiec, w dolnej części wlotów powietrza każdego z silników umieszczono zawór, przez który wydmuchiwano pod ciśnieniem powietrze pobierane ze sprężarki.