W attyce ołtarza umieszczono trzy marmurowe posągi przedstawiające Religię, Mojżesza i św. Piotra. Pomiędzy kolumnami umieszczono pozłacane cyborium z brązu, wsparte na puttach.
Obecna katedra Po inauguracji ołtarza w 1836 roku Antonelli zdołał przekonać biskupa Filippa Marię Gentile do konieczności rozbiórki korpusu nawowego katedry romańskiej i zbudowania nowej katedry wraz z boczną kolumnadą. W 1857 roku rozpoczęto, według projektu Antonellego, przebudowę kolumnady po stronie północnej, która trwała do roku 1863. W 1865 roku kapituła oficjalnie zatwierdziła rozbiórkę starej romańskiej katedry; pochodzące z jej rozbiórki materiały, w tym cegły, zostały użyte do wzniesienia nowego budynku. Z dawnej katedry pozostała masywna kampanila (której komora dzwonna i hełm pochodzą z XVII wieku), niektóre elementy wyposażenia, obrazy, dawne freski, kaplica św. Syrusa, pochodząca z XII wieku, a także część mozaikowej posadzki prezbiterium. Konsekracja odbyła się w 1869 roku, ale prace na wykończeniem wnętrza kontynuowano aż do lat 80. XIX wieku.