W latach 60., w następstwie zaleceń posoborowych, pojawił się problem zorganizowania na nowo przestrzeni liturgicznej. W 1966 roku biskup Cambiaghi rozpoczął pierwszy, eksperymentalny i tymczasowy etap, dotyczący nowego usytuowania ołtarza: drewniany ołtarz (obecnie zachowany w chórze) został umieszczony w prezbiterium i zwrócony ku ludziom. Ponieważ zmiany te zostały przyjęte z aprobatą, tak ze strony duchowieństwa, jak i wiernych, w 1969 roku biskup zlecił architektowi Ravarellemu wykonanie projektu adaptacji liturgicznej prezbiterium zgodnie z zaleceniami soborowymi: jego powierzchnię powiększono poprzez modyfikację profilu czterech marmurowych stopni schodów, nadając mu półkolisty kształt i łącząc je poprzecznie z już istniejącym podium; zaprojektowany od nowa granitowy ołtarz został umieszczony na dodatkowej predelli. Ambona wspiera się na steli romańskiej (z końca XII wieku), przedstawiającej św. Pawła.
Architektura Cechą charakterystyczną dzisiejszej katedry, widzianej z zewnątrz, jest długa kolumnada, zbudowana przez Antonellego w stylu neoklasycystycznym, wychodząca na plac. Wejście do katedry prowadzi przez pronaos, którego trójkątny szczyt wspiera się na czterech wysokich kolumnach z kapitelami w porządku korynckim.