Władimir Nikołajewicz Komarow (; ur. w Moskwie, zm. 14 grudnia 1976 tamże) – radziecki wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys Do 1916 skończył 4 klasy szkoły miejskiej, pracował jako uczeń ślusarza i pomocnik inspektora pracy na kolei w podmoskiewskiej stacji, później jako robotnik w Osetii i Czeczenii, od sierpnia 1926 służył w Armii Czerwonej. W 1927 ukończył szkołę pułkową, w 1929 kursy przy kijowskiej szkole wojskowej, a w 1937 Wojskową Akademię Mechanizacji i Motoryzacji, dowodził pułkiem wojsk NKWD w Tyflisie. W marcu 1939 został aresztowany pod zarzutem spowodowania wypadku samochodowego i do lipca 1939 przechodził śledztwo, później został przywrócony do służby, w lipcu-sierpniu 1941 dowodził pułkiem piechoty na Froncie Północno-Zachodnim, brał udział w kontrnatarciu w rejonie Starej Russy, 28 sierpnia 1941 został ranny. Po wyjściu ze szpitala w Kineszmie w styczniu 1942 został dowódcą pułku na Froncie Kalinińskim, uczestniczył w bitwie pod Moskwą i w walkach w rejonie miasta Biełyj, 22 lipca 1942 został ranny i odesłany do szpitala w mieście Kirow.