Od sierpnia do grudnia 1942 dowodził brygadą powietrznodesantową, a w grudniu 1942 – styczniu 1943 pułkiem powietrznodesantowym, od lutego do kwietnia 1943 był szefem sztabu dywizji powietrznodesantowej na Froncie Północno-Zachodnim, a od lipca 1943 do stycznia 1944 szefem sztabu dywizji strzeleckiej.
Od stycznia do października 1944 był szefem sztabu 33 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego, a od października 1944 do maja 1945 13 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej, walczył na Froncie Woroneskim, Stepowym, 2 i 1 Ukraińskim, brał udział w bitwie pod Kurskiem, wyzwoleniu Lewobrzeżnej Ukrainy, operacji kirowohradzkiej, humańsko-botoszańskiej, lwowsko-sandomierskiej, sandomiersko-śląskiej, dolnośląskiej, górnośląskiej, berlińskiej i praskiej, w sierpniu 1943 był lekko ranny. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji sandomiersko-śląskiej pod koniec stycznia 1945, gdy po sforsowaniu Odry w rejonie wsi Lipki k. Brzegu jego dywizja uchwyciła przyczółek na lewym brzegu rzeki. Po wojnie dowodził dywizją w Centralnej Grupie Wojsk w Austrii, w latach 1947–1950 w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, 1952–1953 dowodził korpusem piechoty, a 1953–1955 4 Zmechanizowaną Armią Gwardii w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech.