W tej tradycji była ona ukryta w języku mistycznego spotkania umysłów. Jednak nie powstała ona w szkole chan i była także ważna w innych tradycjach buddyjskich okresu Song. Rodziny przekazu tworzyły monastyczną elitę i zaledwie niewielki procent mnichów i mniszek należał do tej elity.
Chociaż rzadziej zauważane przez badaczy, a dużo bardziej ważne – chociażby dlatego, że wszyscy mnisi należeli i wciąż należą do nich – były „rodziny tonsurowe” klasztorów dziedzicznych, w których każdy zaordynowany mnich wkraczał do nich przez mistrza sponsorującego tonsurę. Wszyscy regularni mnisi i wszystkie regularne mniszki w okresie Song i później byli/były członkami/członkiniami rodzin tonsurowych i dla ogromnej większości ich miejsce w rodzinie tonsurowej dawało im tożsamość i określało podstawę ich monastycznej kariery. Nie można zrozumieć funkcji rodzin linii przekazu bez umieszczenia ich w kontekście systemu rodzin tonsurowychTylko w szkole chan terminem określającym rodzinę tonsurową był „zong” (宗)..
Dla rodzin przekazu w szkole chan okresu Song paradygmat rodziny nie był dziwną metaforą: „uczucia rodzinne” były w samym centrum tożsamości szkoły chan.