I tak jak w każdej rodzinie chińskiej, głównym zainteresowaniem cieszyły się „prokreacja” i „potomstwo” – czyli zapewnienie spadkobierców Dharmy oraz kontynuacja rodziny przekazu.
Rodzina tonsurowa Rodziny tonsurowe były zasadnicze dla chińskiego buddyzmu monastycznego od okresu Song. W okresie Tang (i wcześniej) wydaje się, że najważniejszą relacją monastyczną był związek pomiędzy mistrzem a jego uczniem tonsurowym bez jakiegokolwiek odnoszenia się do szerszej „rodziny tonsurowej”. Jednak na początku okresu Song zaszły dwa blisko związane wydarzenia. Pierwszym było ukształtowanie się jasnej koncepcji rodziny tonsurowej i nowicjusze wkraczali od tej pory w sieć powinności i praw, które zawierały nie tylko ich mistrzów, ale również całe tonsurowe rodziny mistrzów. Powszechne stało się w klasztorach dziedzicznych, że stały się one wyłącznie kojarzone ze szczególną rodziną tonsurową, która właściwie była ich właścicielem. Drugim – że zarówno dziedziczne, jak i publiczne klasztory były teraz zarządzane przez jednego opata wspieranego przez różnych mnisich urzędnikówW okresie Tang i wcześniej, klasztory były zarządzane przez „sangang” (trzech kierowników), zwykle byli to „shangzuo” (dziekan), „sizhu” (opat) i „weina” (nadzorca)..