Frunzego i został szefem sztabu 101 Dywizji 2 Samodzielnej Armii Czerwonego Sztandaru na Kamczatce, w maju 1940 szefem piechoty 35 Dywizji Piechoty w Bikinie, a w styczniu 1941 zastępcą dowódcy 69 Dywizji Zmotoryzowanej na Dalekim Wschodzie. Od lipca 1941 w składzie 30 Armii Frontu Zachodniego walczył w wojnie z Niemcami, od sierpnia do października 1941 dowodził 261 Dywizją Piechoty tej armii, brał udział w walkach pod Smoleńskiem i Wiaźmą, potem został zastępcą dowódcy 5 Armii i uczestniczył w bitwie pod Moskwą i operacji rżewsko-wiaziemskiej, 4 sierpnia 1942 otrzymał stopień generała majora.
Od października 1942 do czerwca 1943 był zastępcą dowódcy 66 Armii ds. tyłów na Froncie Stalingradzkim i Dońskim, uczestniczył w bitwie pod Stalingradem, w czerwcu 1943 został dowódcą 8 Dywizji Powietrznodesantowej na Froncie Stepowym i Woroneskim, biorąc udział w ciężkich walkach pod Ochtyrką, później w bitwie o Dniepr i wyzwoleniu miasta Pryłuki.