Od końca października 1943 do kwietnia 1944 dowodził 68 Dywizją Piechoty Gwardii w składzie 38 Armii, później 60 Armii 1 Frontu Ukraińskiego, biorąc udział w uchwyceniu przyczółku na Dnieprze, operacji żytomiersko-berdyczowskiej i proskurowsko-czerniowieckiej i zajmując Koziatyn, Starokonstantynów i Proskurow, a latem 1944 w operacji lwowsko-sandomierskiej i forsowaniu Wisłoka w rejonie Rzeszowa (29 lipca 1944), w sierpniu 1944 został odsunięty od stanowiska. W październiku 1944 objął dowództwo 4 Dywizji Piechoty 1 Frontu Białoruskiego, a w grudniu 1944 134 Dywizji Piechoty 69 Armii, na czele której w styczniu 1945 brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej. 14 stycznia 1945 dowodzona przez niego dywizja przełamała obronę przeciwnika w rejonie Zwolenia, następnego dnia wdarła się do Radomia, później sforsowała Pilicę i Wartę i 4 lutego doszła do Odry. W kwietniu 1945 na czele dywizji uczestniczył w operacji berlińskiej, 5 maja dotarł do Łaby, w rejonie Magdeburga spotkał się z amerykańskimi oddziałami.