Leslie Camhi z „Village Voice” dodał, że film jest ważny ze względu na „brawurowe zdjęcia oraz za widmo śmierci, jakie wisi nad wszystkimi uczestnikami akcji”. Odmiennego zdania był jednak Stuart Klawans z czasopisma „Film Comment”, który zgryźliwie ocenił Błękitny krzyż jako „typowy hołd dla bloku sowieckiego, pełen podziwu dla prostego, uśmiechniętego, niezłomnego ludu, który potrafił pokonać faszyzm i wciąż znajdował czas, aby pozować do swoich zbliżeń”.
Błękitny krzyż został uhonorowany Brązowym Medalem na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji, a także II nagrodą na Trento Film Festival. Był to jedyny polski film fabularny z 1955, który w jakikolwiek sposób wyróżniono na międzynarodowych festiwalach. W plebiscycie redakcji „Filmu” z 1956, głosami 664 czytelników Błękitny krzyż znalazł się na czwartym miejscu na liście najlepszych filmów polskiej produkcji, przegrywając rywalizację z filmami Irena do domu!, Godziny nadziei oraz Trzy starty.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polskie dramaty filmowe Kategoria:Polskie filmy czarno-białe Kategoria:Polskie filmy o II wojnie światowej Kategoria:Polskie filmy z 1955 roku Kategoria:Filmy w reżyserii Andrzeja Munka