Wobec przewagi krytyki negatywnej sam reżyser przyznał jednak, iż „Błękitny krzyż przekonał mnie o niemożności pełnego ukazania wewnętrznych przeżyć bohatera metodą dokumentalną”.

Mimo to podejmowane były próby rehabilitacji filmu. Barbara Mruklik stwierdziła, iż „z dzisiejszego punktu widzenia ówczesne dyskusje wydają się akademickie, a nawet scholastyczne”, a głównym walorem Błękitnego krzyża jest właśnie „pomieszanie gatunków [...]. Munk wyszedł zwycięsko z próby dokumentalnej organizacji materiału dla potrzeb filmu fabularnego”. Małgorzata Hendrykowska pisała, iż obecność naturszczyków w Błękitnym krzyżu „nadała tej sensacyjnej historii niezwykły walor autentyzmu”. Również Thérèse Laforest z francuskiego pisma „Séquences” uznała film za „przekonujący. Ten jednogodzinny film, ściśle dokumentalny w tonie, mówi wszystko, co chce powiedzieć o odwadze mężczyzn, którzy naprawdę dokonali tego wyczynu w lutym 1945 roku”. Kevin Filipski z „The New York Timesa” stwierdził, że „nieprofesjonalni aktorzy dodają filmowi napięcia i autentyczności”, a co najważniejsze – „Munk mniej skupia się na przekazywaniu ideologicznego przesłania, a bardziej na pogłębianiu dramatu niebezpiecznej i heroicznej misji mężczyzn”.