Z kolei Aleksander Jackiewicz twierdził, że filmowi Munka „zabrakło dramatyczności”, a Błękitny krzyż jest jedynie „schludnie zrobioną opowieścią przygodową, w której człowiek, natura, walka – są tylko pretekstem do sensacyjnej akcji”. Również Jan Antoni Szczepański z „Trybuny Ludu” ocenił efekt pracy Munka jako „pomieszanie rodzajów, które tworzy nie bardzo fortunną hybrydę i wywołuje niedosyt”; Szczepański jednak podkreślił wartość propagandową filmu, rekomendując go do „oglądania przez najszersze rzesze młodzieży” i „propagowania go przez aktyw ZMP”. Zbigniew Pitera z „Filmu” wprawdzie doceniał „ciekawy temat, dobrą reżyserię kilku epizodów, ładną fotografię, umiejętny montaż”, ale mariaż dwóch rodzajów filmowych przyrównał do „zachłannej jazdy okrakiem na pograniczu obu gatunków”.

Bywały też głosy pozytywne. W polemicznej wobec głosu Pitery recenzji Czesław Michalski stwierdził, iż „Munk [...] jest dobrym jeźdźcem i mocno siedzi w siodle jadąc na tej imaginowanej barierze, oddzielającej rzekomo film dokumentalny od fabularnego”. Kazimierz Dębnicki również zaatakował Piterę, „który zajął się problemem teoretycznym czy w ogóle powinno się taką mieszaninę robić, a doszedłszy do wniosku, że nie – w czysto spekulatywny sposób potępił film, broniąc zasady”.