Za bohaterską postawę po raz pierwszy otrzymał Krzyż Walecznych.
Za podobnie waleczne czyny i postawę podczas walk w 1920 odznaczono go Krzyżem Walecznych po raz drugi, a po raz trzeci w 1921 za walkę w 1919 pod Torczynem i Krupcem, gdzie Otrzymał awans na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919, a 1 stycznia 1927 otrzymał awans na kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 133. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Do momentu wybuchu II wojny światowej otrzymał jeszcze awans na stopień majora Wojska Polskiego. W pułku miał opinię dobrego organizatora i gospodarza. We wrześniu 1939 zajmował stanowisko drugiego zastępcy dowódcy pułku.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 był zastępcą dowódcy 35 pułku piechoty. Z najbliższą rodziną widział się po raz ostatni 13 września w Twierdzy Brzeskiej. Prawdopodobnie dostał się do niewoli sowieckiej w Kowlu lub w rejonie Uściługa. Według stanów z 16 i 28 października 1939 był jeńcem obozu putywlskiego. W listopadzie 1939 przewieziony do obozu kozielskiego. Według stanu z grudnia 1939 znajdował się nadal w obozie jenieckim w Kozielsku, z którego wysłał jedyny list, a adresatem był jego brat Zygmunt. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa bez numeru poz. 82 nr akt 1343 z 2 kwietnia 1940.