Wismut odegrał szczególną rolę w NRD; przedsiębiorstwo było eksterytorialne, w początkowym okresie nawet tajne, m.in. określane jako państwo w państwie NRD, dysponowało numerem wojskowej poczty polowej Armii Radzieckiej nr 27304 (военная полевая почта № 27304), własną siecią telefoniczną, samochodowymi tablicami rejestracyjnymi, specjalną prokuraturą, własną organizację partyjną w randze kierownictwa powiatowego SED. Zajmowany przez nie obszar był strefą zamkniętą i zajmował np. 40% powierzchni ówczesnej Saksonii. Pierwszym jej naczelnikiem (Saksońskiego Zarządu Kopalń), a następnie dyrektorem generalnym Wismut AG, był gen. mjr. NKWD Michaił Malcew (Михаил Митрофанович Мальцев) (1946-1951), wcześniej m.in. komendant zespołu obozów w Workucie Workutłag. Jego przełożonym był gen. płk. Iwan Sierow, zastępca dowódcy Grupy Okupacyjnych Wojsk Radzieckich w Niemczech. Malcew utrzymywał dyscyplinę, której celem było uzyskania rudy uranu za wszelką cenę, m.in. pozbawiając pracowników gorących potraw (zarządzenie nr 14 z 27 stycznia 1947), zaś najbardziej minimum 72 nieprawomyślnych, którym postawiono zarzuty szpiegostwa, aresztowano i wywieziono do ZSRR, gdzie ich rozstrzelano. Jednocześnie wprowadzał też (zarządzeniem nr 115 z 3 czerwca 1947) dodatkowe przydziały wyróżniającym się pracownikom, tzw. paczki Stalina, składające się m.in.