z wyrobów tytoniowych i ½-1 l wódki miesięczne. Nad bezpieczeństwem czuwały 2 pułki piechoty – 157 i 12 Głównego Zarządu Ochrony Wewnętrznej i Konwoju MSW ZSRR (Главное управление внутренней и конвойной охраны (ГУВКО) Министерства внутренних дел СССР), od 1954 komórki Stasi, m.in. w randze IX Wydziału Zarządu Okręgowego Stasi w Karl-Marx-Stadt, oraz patrole Straży Granicznej. Transporty rudy do Brześcia zabezpieczały pododdziały 105 Ryżskiego Wydzielonego Pułku Specjalnego KGB ZSRR (105-го Рижского Отдельного Пограничного Полка Специального Назначения КГБ СССР).
Organizacyjnie przedsiębiorstwo było konglomeratem kilkudziesięciu jednostek organizacyjnych różnej wielkości – wydobycia uranu (kopalń, samodzielnych szybów w terenie), przerobu rudy, poszukiwań geologicznych, transportu, budownictwa, warsztatów, biura projektów, instytutu górnictwa, kilku szkół, służby zdrowia, usług pracowniczych (stołówek, administracji mieszkań, wczasów), oraz handlu detalicznego dla pracowników (od 1951 organizacji HO Wismut), rozmieszczonych na obszarze kilkudziesięciu km, w Saksonii i Turyngii. Np. w 1989 przedsiębiorstwo zatrudniało około 65 555 pracowników, w 1990 52 966 osób. W 1990 Wizmut był trzecim co do wielkości producentem uranu na świecie.