1 września 1915, po miesiącu działalności Straży Obywatelskiej w Warszawie, przedstawiciele prasy żydowskiej złożyli na ręce ks. Zdzisława Lubomirskiego, prezesa Komitetu Obywatelskiego miasta stołecznego Warszawy, memoriał w sprawie braku reprezentacji społeczności żydowskiej w Straży i popełnianych przez Straż nadużyć na tle antysemickim (w tym pobić, wymuszeń i bezpodstawnych aresztowań), zilustrowanych 35 przykładami. Pogrzeb zabitego na posterunku żydowskiego członka Straży Bernarda Wiernego miał według wspomnień jednego z weteranów Straży przyczynić się później do zatarcia początkowego przeświadczenia o antysemityzmie formacji.

W drugiej połowie 1915 formacja osiągnęła liczebność 8 tys. członków.

Negocjacje podjęte przez Komitet Obywatelski z doradcą gubernatora Hansa Beselera Bogdanem Hutten-Czapskim doprowadziły do przekształcenia Straży Obywatelskiej – na mocy umowy prezesa KO Zdzisława Lubomirskiego z szefem policji niemieckiej – w sprofesjonalizowaną Milicję Miejską 1 lutego 1916.