Do głównych przedstawicieli impresjonizmu zaliczali się Claude Monet, Camille Pissarro, Auguste Renoir, Edgar Degas, Alfred Sisley, Max Liebermann, Józef Pankiewicz, Władysław Podkowiński oraz wiele kobiet (np. Berthe Morisot, Mary Cassatt), które wniosły do tego kierunku wiele nowych wartości i inni. Impresjonizm w muzyce
Za początek impresjonizmu w muzyce uważa się rok 1894, będący datą powstania preludium Popołudnie Fauna (Prélude à l’après-midi d’un faune) (1894) Claude’a Debussy’ego, który był głównym reprezentantem tego kierunku. Po śmierci Debussy’ego w 1918 impresjonizm muzyczny zaczął tracić na znaczeniu i ewoluować w neo-, a potem w postimpresjonizm.
Obok Debussy’ego do impresjonistów zalicza się m.in. Maurice'a Ravela, Alberta Roussela, Ottorina Respighiego, Manuela de Fallę, Karola Szymanowskiego.
Charakterystyczną cechą impresjonizmu muzycznego jest programowość inspirowana np. folklorem, starożytnością, egzotyką, zjawiskami przyrody itp., a także nowy stosunek do formy muzycznej oraz zmiana sposobu orkiestracji preferującej pojedyncze instrumenty.
Impresjonizm w literaturze