W literaturze pierwsze inspiracje zaczerpnięte od malarzy impresjonistów pojawiły się w drugiej połowie XIX wieku we Francji. Po raz pierwszy w odniesieniu do literatury termin ten zastosował Ferdinand Brunetière w artykule Impresjonizm w powieści.
Literackie utwory impresjonistyczne kładły nacisk przede wszystkim na opisywanie wrażeń i doznań poznającego podmiotu, rezygnując z realistycznego przedstawiania rzeczywistości. Tendencje impresjonistyczne występowały zarówno w prozie, poezji, jak i dramacie. Kierunek ten nigdy się w pełni nie wyodrębnił, nie miał też charakteru programowego.
Do pisarzy posługujących się środkami impresjonistycznymi należeli m.in. Alphonse Daudet, Stéphane Mallarmé, Paul Verlaine, Stefan Żeromski i Władysław Reymont.
Impresjonizm w filmie Pierwszym filmem uznawanym za znaczące dzieło impresjonizmu filmowego jest Dziesiąta symfonia (1918), którą wyreżyserował Abel Gance, reprezentant francuskiego impresjonizmu filmowego. Nakręcił on także antywojenny film Oskarżam (1919). Dołączyli do niego Marcel L’Herbier, reżyser: Rose-France (1919), Le Carnaval des vérités (1920), Człowieka otwartych przestrzeni (1920) oraz El Dorado (1921), a także Louis Delluc, który nakręcił film Kobieta znikąd (1922).