W pierwszej fazie rozwoju tego nurtu (do 1922 roku) impresjoniści francuscy dbali o ukazanie odpowiedniego nastroju (np. wywołanie niepokoju), stosując m.in. spowolnienie akcji, natomiast w drugiej fazie, trwającej w latach 1922–1926, rozwinęli już własną tożsamość, podkreślając własną odrębność w opozycji do realizmu. Gance nakręcił wtedy Koło udręki (1922), Jean Epstein Czerwoną oberżę (1923), a Germaine Dulac Uśmiechniętą panią Beudet (1923).
Zobacz też
Neoimpresjonizm Postimpresjonizm Symbolizm
Przypisy
Bibliografia