Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami kolejno jako członek Rad Wojennych 32 Armii (lipiec–wrzesień 1941), 4 Armii, 11 Armii, Frontu Północno-Zachodniego (grudzień 1941–luty 1944), 2 Frontu Białoruskiego (luty–kwiecień 1944) i 8 Armii, w grudniu 1942 otrzymał stopień generała majora. Brał udział w operacji brzesko-lubelskiej, wiślańsko-odrzańskiej (m.in. zajęciu Łodzi) i berlińskiej.

11 lipca 1945 otrzymał stopień generała porucznika. Od czerwca 1947 do kwietnia 1949 był zastępcą dowódcy Centralnej Grupy Wojsk w Austrii ds. politycznych, od kwietnia 1949 do 20 lipca 1950 zastępcą dowódcy Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech ds. politycznych, 1963–1959 członkiem Rady Wojskowej Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, a 1959–1960 wojskowym konsultantem Grupy Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR, następnie zakończył służbę.

Był zagorzałym zwolennikiem stalinizmu, jako delegat na XX Zjazd KPZR w lutym 1956 sprzeciwił się referatowi Chruszczowa.