W 1934 r. przeniósł się do Państwowych Zakładów Tele i Radiotechnicznych w Warszawie, gdzie pracował do 1939 r. W tym samym roku powrócił na Politechnikę Lwowską jako adiunkt Laboratorium Radiotechnicznego. W 1941 r. uzyskał stopień kandydata nauk elektrotechnicznych (równoważnik doktoratu). Po zajęciu Lwowa przez Niemców przeniósł się na powrót do Warszawy, gdzie znalazł zatrudnienie w laboratorium badań fizycznych P.Z. Philips. Podczas trwania powstania warszawskiego montował sprzęt radiowy ze zdobywanych części, i prowadził nasłuchy radiowe dla biuletynów powstańczych redagowanych przez Władysława Bartoszewskiego. W wyniku całkowitego zniszczenia siedziby P.Z. Philips w Warszawie przeniósł się do krakowskiego oddziału tej firmy.

W roku 1945 po wyzwoleniu Krakowa od 1 marca 1945 r. rozpoczął pracę jako adiunkt przy tworzącej się Politechnice Śląskiej z tymczasową siedzibą w Krakowie. Od 30 czerwca tego samego roku zajął stanowisko adiunkta Politechniki i Uniwersytetu Wrocławskiego. Na początku 1946 r. powtórzył obronę doktoratu na Politechnice Warszawskiej na podstawie pracy pt. Zachowanie się oporników niedrutowych przy wysokiej częstotliwości (promotor: prof. Janusz Groszkowski) bronioną pierwotnie we Lwowie w maju 1941 r. Dnia 31 lipca 1946 r.