otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego na Wydziale Mechaniczno-Elektrycznym Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej. Na Politechnice Wrocławskiej pełnił funkcje: kierownika Katedry Radiotechniki w latach 1946–1952, kierownika Katedry Miernictwa Elektronicznego w latach 1952–1968. W latach 1952–1954 i 1959–1961 był prorektorem ds. nauki. W 1962 r. został mianowany profesorem zwyczajnym na Wydziale Łączności Politechniki Wrocławskiej. Od 1968 r. do czasu przejścia na emeryturę w roku 1977 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Metrologii Elektrycznej. Głównymi osiągnięciami w dorobku profesora są: zapoczątkowanie rozwoju metrologii w Polsce, pionierskie prace badawcze w zakresie miernictwa cyfrowego i pierwsze konstrukcje cyfrowej aparatury i systemów pomiarowych, wypromowanie 32 doktorów oraz wykształcenie setek inżynierów.
Był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, wielu rad naukowych, członkiem Komitetu ds. Metrologii PAN, członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, honorowym członkiem Zakładu Fizycznych Podstaw Pomiaru w Instytucie Podstaw Metrologii Politechniki Wrocławskiej, należał do Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego.