Walki w 1190 Wiosną 1190 wznowiono walki. W marcu doszło do zaciętej bitwy morskiej pomiędzy okrętami łacinników z Tyru a flotą Saladyna z Akki. Bitwa pozostała nierozstrzygnięta, choć krzyżowcy zyskali po niej panowanie nad tą częścią Morza Śródziemnego, co uniemożliwiło muzułmanom dostarczanie zaopatrzenia do miasta drogą morską. Niedługo później z Europy przybyła kolejna wielotysięczna armia krzyżowa – tym razem pod dowództwem Henryka II z Szampanii.
Pod koniec kwietnia 1190 trwały już regularne ataki na miasto od strony lądu i kontrataki Saladyna. Krzyżowcy rozpoczęli też ostrzał Akki przy użyciu katapult oraz zbudowali trzy niemal dwudziestometrowe wieże oblężnicze. Na początku maja 1190 krzyżowcy wykorzystali te machiny w trakcie szturmu na miasto, ale obrońcom udało się podpalić wieże i utrzymać pozycje. Z kolei 25 lipca 1190 doszło do chaotycznego ataku części armii krzyżowców na obóz Saladyna. Bitwa zakończyła się kolejną masakrą łacinników (zginęło ok. 5 tysięcy ludzi), a muzułmanie ponownie wrzucili ciała do rzeki. Działania te przyczyniły się do rozprzestrzeniania się chorób. W tym okresie do walczących stron dotarły też wieści o losie Fryderyka Barbarossy, który utonął w trakcie przemierzania Azji Mniejszej.