W 1911 Jess McMahon zatrudnił byłego baseballistę drużyny Philadelphia Giants, Sola White’a, i zlecił mu utworzenie nowego zespołu. Tak powstała drużyna New York Lincoln Giants, która występowała wyłącznie w ligach dla czarnoskórych zawodników (Negro league baseball), ponieważ w tym czasie w sporcie obowiązywała segregacja rasowa. W skład drużyny weszli John Henry Lloyd, Louis Santop, Cyclone Joe Williams, Spot Poles, Dick Redding, Dan McClellan i Pete Booker. White, Lloyd, Santop i Williams znaleźli się później w prestiżowej galerii sławy baseballu, National Baseball Hall of Fame and Museum. Za jedno z największych osiągnięć Lincoln Giants uważa się zwycięstwo nad drużyną Chicago American Giants Rube'a Fostera, która w 1912 roku wygrała 112 ze 132 rozegranych meczów i była uważana za jedną z najlepszych afroamerykańskich drużyn baseballowych. Latem 1913 Lincoln Giants wyzwali American Giants na serię 12 meczów. Lincoln Giant wygrali 7, a American Giants 5 z nich. 13 sierpnia miał miejsce ostatni, rozstrzygający mecz, który Lincoln Giants wygrali z wynikiem 4 do 1 i zostali nagrodzeni nieoficjalnym tytułem mistrzów kolorowych drużyn.