W powstaniu listopadowym służył w pułku Ludwika Kickiego (brał udział w wyprawie Kickiego na Modlin) oraz w 2 Pułku Mazurów (od 23 XII). Walczył w bitwie pod Grochowem. Z polecenia Komisji Rządowej Wojny (23 III) został przeniesiony do jazdy litewsko-wołyńskiej, w której pozostawał do końca powstania. Brał udział w bitwach pod Ostrołęką, Budziskami, Raciążem i in. 25 IX otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 3389, a także awans do stopnia podporucznika sztabu, jednak tego samego dnia, z powodów zdrowotnych, wziął dymisję. 5 X przeszedł z gen. Rybińskim granicę pruską. Do stopnia kapitana awansował w listopadzie 1831
Po upadku powstania udał się na emigrację – m.in. do Francji. We Francji należał początkowo do zakładu w Bourges. W 1844 r. uznał przywództwo gen. Rybińskiego. Od roku 1846 zamieszkiwał w Nevers. Uczestniczył w wydarzeniach rewolucji lutowej 1848 r. Po wybuchu powstania styczniowego Komitet Narodowy w Paryżu mianował go swym reprezentantem w Strasburgu. Wkrótce wyjechał do Galicji, gdzie organizował tzw. Oddział VIII, mający wziąć udział w powstaniu – nie zdołał jednak przekroczyć granicy. Ścigany przez austriacką policję zbiegł do Mołdawii. W mieście Roman założył pensję dla dziewcząt (kierowała nią żona Paszkiewicza;