sam Paszkiewicz pracował tam jako wykładowca). W Galicji miał brata Władysława (powstańca styczniowego, zm. 1879 w Wiedniu), którego częstokroć odwiedzał.
Najwyższy Sąd Kryminalny w Warszawie skazał go zaocznie na karę śmierci za udział w zamachu na życie wielkiego księcia Konstantego. Wyrok ten zamieniono następnie na dożywotnią banicję (1834).
W 50. rocznicę wybuchu powstania, 29 listopada 1880 roku, był jednym z gości honorowych (obok m.in. drugiego belwederczyka – Leonarda Rettla) uroczystych obchodów rocznicowych we Lwowie. Do Lwowa przyjechał z Rumunii, gdzie w tym okresie zamieszkiwał. W tym samym roku podpisał Poselstwo do narodu weteranów polskich, zawierające wskazówki patriotyczne dla młodego pokolenia.
Zmarł w roku 1885, w miejscowości Roman na terenie dzisiejszej Rumunii.