Podczas studiów w Poznaniu kierował chórami: "Moniuszko" (poznańska Wilda) oraz "Harmonia" (poznański Łazarz). Od 1927 roku pracował jako nauczyciel w Państwowym Studium Nauczycielskim w Rawiczu, prowadził także chór w Miejskiej Górce. W 1928 roku został przeniesiony do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Wągrowcu. W 1929 otrzymał Dyplom Nauczyciela Szkół Średnich.
W 1939 roku (po rozpoczęciu II wojny światowej) został wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa w Zamojskie. Mieszkał w wielu miejscach, gdzie udzielał lekcji muzyki, śpiewu i historii. W 1942 roku zmarła żona Bronisława – Feliksa.
W 1945 roku powrócił do Wągrowca. W tutejszym seminarium uczył muzyki przez 38 lat. Kształcił pokolenia nauczycieli, prowadził chór męski i mieszany w Kole Śpiewackim, orkiestrę amatorską przy Towarzystwie Muzycznym im. F. Chopina. Utworzył Społeczne Ognisko Muzyczne w Wągrowcu oraz 8 filii w powiecie. Był członkiem Zarządu Wielkopolskiego Związku Chórów i Orkiestr oraz dyrygentem Okręgu XIV. W wielu inicjatywach współpracował z innym wągrowczaninem – Tadeuszem Nożyńskim.