W lipcu 1937 ukończył kursy „Wystrieł” i został dowódcą pułku w Erywaniu, od czerwca 1938 jako dowódca pułku w 33. Dywizji Strzeleckiej, potem w 143. Dywizji Strzeleckiej służył w Białoruskim Okręgu Wojskowym (w Nowozybkowie i Homlu), we wrześniu 1939 uczestniczył w przyłączeniu do ZSRR Zachodniej Białorusi, czyli agresji ZSRR na Polskę. Od grudnia 1940 dowodził pułkiem w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym.

Po ataku Niemiec na ZSRR brał udział w walkach w rejonie Kobrynia, Baranowicz i Mińska, został wraz z pułkiem skierowany na Front Południowo-Zachodni, uczestniczył w walkach w Donbasie, w kwietniu 1942 rozpoczął kursy doskonalenia kadry dowódczej, po ukończeniu których we wrześniu został dowódcą brygady, walczył na Froncie Stalingradzkim, w maju 1943 mianowano go zastępcą dowódcy 315. Dywizji Strzeleckiej w 5. Armii Uderzeniowej, brał udział w walkach nad rzeką Mius, później w walkach o Melitopol. 1 listopada 1943 objął dowództwo dywizji, z którą od 23 lutego 1944 walczył na 4. Froncie Ukraińskim, biorąc udział m.in. w operacji krymskiej, od maja 1944 do końca wojny dywizja wchodziła w skład Samodzielnej Armii Nadmorskiej. 2 listopada 1944 otrzymał stopień generała majora.