Z racji podobieństw pomiędzy obydwoma projektami, w 2003 roku zdecydowano się dokonać scalenia obydwu programów w jeden wspólny dla obydwu rodzajów sił zbrojnych pod nazwą J-UCAS (Joint Unmanned Combat Air System – wspólny bezpilotowy system lotniczy). Formalnie odbyło się to na wniosek podsekretarza ds. zakupu technologii i logistyki w Departamencie Obrony Stanów Zjednoczonych. Efektem prowadzonych prac nie było wprowadzenie na uzbrojenie nowych aparatów bezzałogowych. W marcu 2006 roku US Air Force wycofały się z programu J-UCAS, w związku z czym projekt X-45B/C przestał być dalej rozwijany. W takiej sytuacji marynarka również zakończyła swój udział w projekcie J-UCAS, kontynuując jednak swój autorski program, oznaczony jako UCAS-D (Unmanned Combat Air System – Demonstration). Miał on na celu budowę demonstratora bezzałogowego samolotu bojowego. Boeing zaproponował pokładową wersję X-45, oznaczoną jako X-45N, a Northrop Grumman maszynę oznaczoną jako X-47B. Ostatecznie do realizacji marynarka wybrał projekt X-47B, przyznając w sierpniu 2007 roku wart 635,8 miliona dolarów kontrakt na opracowanie i budowę dwóch prototypówPaweł Henski, MQ-25A Stingray. Bezzałogowy tankowiec powietrzny bazowania pokładowego, „Lotnictwo Aviation International”, nr 1 (2018), s.