Opera barokowa przyniosła rozwój stylu bel canto, sztuki improwizowania fioritur oraz kadencji wokalnych wykonywanych przed zakończeniem części arii, a także popisowej ; szczególną pozycję zdobyli kastraci. Systematyczne kształcenie wokalne prowadzone w szkołach włoskich, zwłaszcza bolońskiej i neapolitańskiej, utrwaliło zasady łączenia rejestrów, gospodarowania oddechem, ornamentacji i kształtowania brzmienia, które oddziaływały także w następnym stuleciu.
Od przełomu XVIII i XIX wieku w europejskim śpiewie operowym coraz większego znaczenia nabierały siła głosu, jednolitość jego brzmienia w całej skali i dramatyczna ekspresja. Wysokie dźwięki zaczęto częściej wykonywać z większym udziałem rejestru piersiowego, uzyskując brzmienie potężniejsze niż przy wcześniejszym posługiwaniu się falsetem lub głosem głowowym. Przemiana ta sprzyjała wykształceniu takich kategorii jak , sopran dramatyczny i , a zarazem przyczyniła się do zaniku tradycji kastratów. Powiększanie składów orkiestr oraz rozmiarów sal operowych i koncertowych wymagało od śpiewaków silniejszej projekcji głosu, pozwalającej zachować jego słyszalność na tle zespołu instrumentalnego.