Samo słowo prawdopodobnie pochodzi od , z łaciny znaczącego „byk”, lub i , znaczącego „dobra pieczeń”. Zasugerowano również, że może to być zlatynizowana forma francuskiego wyrazu , tłumaczonego jako „prostoduszny” lub „dobroduszny”.
Więcej skamielin odkrył Theodore Sauzier, któremu zlecono zbadanie różnych znalezisk z Mauritiusu w 1889. Pod koniec XIX wieku kompletny okaz odnalazł Louis Etienne Thirioux.
Ewolucja Poza tym, że chruścielowce rdzawe były blisko spokrewnione z chruścielowcami rodrigueskimi (Aphanapteryx leguati), niewiele wiadomo o ich pokrewieństwach. Te dwa gatunki nierzadko są klasyfikowane w osobnych rodzajach, niekiedy łączone są w jeden rodzaj Aphanapteryx. Początkowo były zsynonimowane przez Newtona i Alberta Günthera w 1879 ze względu na ich podobieństwo osteologiczne. W 1892 szkocki przyrodnik Henry Ogg Forbes opisał wodnika krzywodziobego (Diaphorapteryx hawkinsi), którego uznał za nowy gatunek z rodzaju Aphanapteryx: A. hawkinsi. Jego zdaniem przedstawiciele nowego gatunku z Wysp Chatham byli bardziej podobni do chruścielowca rdzawego, niż ten był do chruścielowca rodrigueskiego. Zasugerował, że Maskareny były niegdyś połączone z Wyspami Chatham zaginionym lądem, który nazwał „Antipodea”.