inspirował się także wierszem Więzień Chillonu, z którego szeroko korzystał. Już przed publikacją utwór zaczął wędrować po Rosji w licznych odpisach. Poemat, napisany w formie lirycznej spowiedzi młodego mnicha, został entuzjastycznie przyjęty przez czytelników, wysoko ocenił go m.in. Puszkin, a ślady inspiracji nim widoczne są m.in. w Laiku klasztornym (Мцыри) Michaiła Lermontowa i w rosyjskojęzycznym poemacie Tarasa Szewczenki Tryzna (Тризна).
Po 1824 zaczął powstawać kolejny wielki poemat liryczny, Księżna Natalia Borysowna (w literaturze pojawia się także jako Natalia Dołhorukowa). Oparty był na prawdziwej historii , która zaręczyła się z kniaziem , faworytem i przyjacielem cara Rosji Piotra II Romanowa. Zaledwie w kilka tygodni po zaręczynach car zmarł na ospę, a jej narzeczony został wraz z całą rodziną skazany na zesłanie na daleką północ. Mimo to Natalia postanowiła poślubić Iwana i podążyć za nim na północ, gdzie para doczekała się dwojga dzieci. Po kilku latach kniaź został wezwany do Nowogrodu, gdzie był torturowany i zamęczony. Natalia otrzymała zgodę na powrót z zesłania, wstąpiła do klasztoru w Kijowie i wkrótce umarła, napisawszy popularny w Rosji pamiętnik. Poemat poświęcony jej postaci dotyczył – modnego podówczas w Rosji – tematu jednostki i jej roli w społeczeństwie.